In de warre

 

Toch mus ik mien eigen gang mar goan

En dan bi-j nooit zeker van oe zülf.

Ze hebt mi-j op è-sleuten in mien eigen ik.

De blikken deure achter mi-j op slot è-doan.

Toen ik bin was en in de spiegel keek zag ik een vogel,

met een paraplu op, onder water lopen.

Een warme vis net uut de hiete eulie lag te sparteln,

met vast gebakken kieuwn, te apegapen.

Vlög eem later saam met een zoalte hering en wat uigies,

noar een pereboom en goat dan gezamelijk noast een blinde vinke op een takke zitten.

‘k Zag ök twee arresleegies zonder peerd over keien hobbeln.

Een stoomboot zonder peddels um te roein, zwabbert,

zonder zeil mar met kompas deur een zaandvlakte ,

zo groot as een een woestijn.

As alles met zit wordt ik morgen heel vrög wakker.

mar sloap ik tot een uur of elf, half twaalf lekker uut,

En dan denk ik en dat hoop ik: dat dat woar is, dat ik kan zeggen.

Wat heb ik raar è-droomd.