Moezen

 

Pastoor Krales uut het Brabantse dorp Hengelvaart had last van moezen in de karke.

Op zichzülf was dat niet zo arg maar as die ding de kans kregen sleupen ze de sacristie bin woar de wien en de hosties en de aandere attributen bewaard wӧrn.

 

Logies dat de moezen doar dan niet van ofbleem. Iedere keer als er een mis was bund de pastoor de misdienaars dan ӧk op het harte alles goed of te sluten. Maar wat veural veur de pastoor niet zo prettig was, dat er onder de preke nog wel eens een moes tussen de karkbanken door leup en de vrouwen die de moes zagen onder de preke begun te giln. Dus er mus wat gebeurn.

 

De pastoor reup alle misdienaars bij mekaar en beloofde dat ze veur iedere leemtige gevangen moes een kwartje zuln kriegen. De jongens hadden er op de vri-je middag van schoele al gauw een aantal te pakken saam met de moezen die ze bij hun eigen huus ӧk al hadden è-vangen en met è-neum. De pastoor kun et verschil toch niet zien en betaalde de beloofde kwarties an de jongens en zee dat ze de moezen in het bos dat een paar kilometer achter de karke stund lӧs mussen loaten. De jongens beloom dat plechtig maar hӧln een stuk of wat van de moezen netjes in een kooigie achter en die leuten ze een paar dagen later ongezien weer lӧs in de karke.

 

Ze mussen wel om hun bi-jbaantje denken natuurlijk want misdienaar wezen, levern niks op mar moezenvang wel. Al gauw wus de pastoor dat er weer een bulte moezen in de karke zaten en zee dat noast het vang van de moezen er nӧw ook aandere maatregeln è-trӧffen mus wӧrn. Hij vreug een keer in de karkdienst of er iene een oplossing wus zonder dat de moezen dood

è-maakt wӧrn want dat wol de pastoor ӧk nog niet. Oalde Gerrit gung een paar dagen later noar de pastoor en zee dat hij wel een oplossing wus. De pastoor mus maar eens naar het oalde kromme vrouwgie Engelientje goan die aan et einde van de Leidijk woont, die had vast wel een goede road veur de pastoor. Toen de pastoor b-ij heur kwam, wat hij anders nooit deud omdat ze aan dat modderige pad woonde lachte ze al in zichzülf omdat ze wus woar hij veur kwam. Oalde Gerrit had heur al è-waarschoawd dat de pastoor zul komen om heur um road te vroagen.

 

“Nou kiek is wie we doar hebt, meneer pastoor. Kopje koffie of thee meneer pastoor?” De pastoor had inmiddels al eens rond è-keken en vund het niet zo’n goed idee om bij heur wat te drinken dus hij zee dat ze veur hum gien drokte mus maken. Hij had de koppies al op de tafel zien stoan die niet al te schone waarn en meneer pastoor wus wel hoe en woarmet die koppies meestal wӧrn schoon è-maakt. De schӧtteldoek lag er nog noast. Dat Engelientie ze expres smerig had è-maakt wus meneer pastoor natuurlijk niet. “Waarmet kan ik meneer pastoor dan hülpen of een plezier doen want meneer pastoor had al zo’n einde fietsen achter de rugge”.

 

Toen de pastoor zien probleem had verteld zei het oude vrouwgie: “Fluitie van een cent meneer pastoor. Ie mut die moezen deupen”. “Deupen”? “Deupen ja, want ik heb tien jongens en die bint allemoal in de karke è-deupt en ze koomt er nӧw nooit meer. Misschien giet et met die moezen ӧk wel zo en blieft die ӧk wel weg” . De pastoor die begreep dat hij te pakken è-neum was nam zich veur om later is een keer gewoon bij Engelientie op bezuuk te goan, omdat hij de hint had begrepen. De gemeenteleden hebt hum toen è-hӧlpen de moezen weg te haaln.

 

Op weg naor schoele

 

Hemelsbreed woonden wi-j denk ik honderd meter van schoele of. Mar as ik over ‘t gewone pad gung mus ik wel viefhonderd meter lopen. Dat deed ik dan ok hoaste nooit.Ik gung deur’t heideveld op skoel an. Dan kwam ik over het veneveldtie dat achter de skoele lag.Doar voetbalden wi-j, as ‘t niet te nat of te dreuge was. As ‘t te nat was wörd’n ie smerig, ai-j een keertie ondersteboom ging. As ‘t te dreuge was wörd’n ie smerig van ‘t stoev’n, van het dreuge venemot. Meestal möchten wi-j van de meester doar dan ök niet voetbaln, veur schoeltied.

 

Nao schoeltied wel natuurlijk. Wi-j kwaam dan ök vake thuus as halve negers. Terwijl d’r nog gien donkere butenlaander in oons laand was, nuum mien va mi-j en mien breurs al zwarte Turk’n, wanneer wij daor è-voetbalt hadd’n. An’t ende van de weeke was ‘t hemd meestal ök neudig an de wasse toe. As ik dat trapveldtie over was, kwam ik veur het hekke van de skoele. Doar zat wel een ingang in, mar doar hung altied een hangslot op. Dus mus ik d’r over hen klim. Mar over het gaas van het hekke zat prikkeldroad. Dus ie begriept wel dat ik nogal is met een winkelhoake in de broek of jasse thuus kwam. Mien moe was doar niet gek met en zo as ze dat teeg’nwoordig zegt, die wörden doar niet vrolijk van.

 

As ik veur dat hekke stund en de meester leup buten dan kun ‘t ök niet natuurlijk,die was veuls te streng. Dan mus ik rondlopen, langs het hekke noar de veurkaante van de skoele. Mar dan mus ik bi-j plietsie ‘De Wit’ over de grond. Dat mug wel van ‘De Wit’, mar niet van zien hond as die buten leup. As die hond de kaans kreeg mus oen broek d’r an gleum Van mien moe mus ik dus altied over ‘t padtie van Kikkert bi-j opoe langs. Dat wol ik liever niet, want as opoe mi-j an zag köm, dan mus ik noa skoeltied vake veur heur noar de winkel of wat aandere ding doen. Dat was op zich niet zo arg en ik wol dat eigenlijk ok best wel veur opoe doen, want ik wasse wel gek met opoe, mar dan kun ik nao skoele niet direkt hen speulen en dat was natuurlijk veur mi-j een leems-groot bezwoar. Dus gung ik vake mar de aandere kaante op, langs de wieke noar de brugge en dan linksof, dat was wel wat verder lopen mar ik had dan de minste last van allerlei bi-jzaak’n.

 

Ik kwamme dan ök bi-j mien kammeroad veur ‘t huus langs en dan leup’n wi-j saam noar skoele, ongeveer zo’n vieftig meter vanof zien huus. En in dat kleine stukkie lopen zag ik nog wel is kaans umme met natte bien op skoele te kom. Want ik kun ‘t niet loaten umme eempies over de sloot te spring as d’r water in stund, want over een dreuge sloot spring was gien fluit an. Mar as d’r wel water in stund gung et nog wel is mis en kwam ik er niet over hen. De klomp’n musse wi-j op skoele in de gang loat’n stoan, dus ze kun mi-j dan precies speur’n, woar as ik op mien natte sokk’n langs leupe noar mien baanke. Veur straf noa bliem, was dan vake wat er volgde.

 

Woarumme weet ik eigenlijk nog niet en toen snappen ik dat ök al niet, want as de skoele uutgung waren mien sokken allange weer dreuge. Mien kammeroad hef doar nooit gien last van had, die was, zo bi-j zo, al niet veur zwoare lichamelijke inspannings te vinden. Hij was dan ök zowat twee keer zo zwoar as mi-j.